Nieuwsgierigheid is van aole êêuwen. In de Biebel is a spraeke van een

nieuwgierige vrouwe – die van Lot meen ik – die at et nie kon laete om

achterom te kieken toen a ze konne ontsnappe an de brand van Sodom.

t’Is nie goed mee ter afhelôôpe. Ok bin der a vee slecht weggekomme a ze

hienge experimenteren mee t’ één of t’aore, zuuver uut nieuwgierigheid,

vuurwerk bievoorbeeld.

In den tehenwoordigen tied bin men éél nieuwgierig. Kiek ma es alleen ni

de heweldige kiekciefers van bievoorbeeld de Houwe Kôôie, aolderlei Big

Brother varianten en nie te verheten ’t in uus kieken bie de Pfafs, Jan Smit

en noem mar op. Je tel aggêêl nie mêêr mee a je nie daegelijks ’n kôôie

cameramensen, geluudsmensen en belichters over de vloer eit. En me

wille aolles wete en zie. ‘Oe laete a ze uut der bed komme en mee wie. Oe

laete a ze haen ete en waer en wat. Ok gaen me mee op vekansie en nae ’t

ziekenuus en kieke me nog net nie mee atter ’n kleinen woar hemaekt ma

wel atten woar hebore.

Zo as hezeid: nieuwsgierigheid is van aole tieden en plekken. M’n opoe

van vaoders kant was ok vrêêd nieuwsgierig. Ze weunden saemen mee

m’n opa in een ‘uus in de Langestraete op Poflie. Dat ‘uus was vroeger

hedeeltelijk winkel hewist en ’n dêêl van de winkelinventaris stong ter nog

in. Onder meer ’n tôôg. Die speelden ’n belangerieke rol in de bevredigieng

van d’r enorme drang om aoles te weten en te volgen. Ze kon vanuut d’r

weunkamer op straete kieke en zo gauw atter ’n voor eur vreemden deur

de straete kwam, vloog ze de wienkel in en gristen ’n voor speciaal hebruuk

herêêdleggende stofdoek vanonder dien toog, snokten de voordeure

open en gieng uuthebreid die stofdoek uut staen slaen. Ze bleef dan de

verbiehanger achteran staen kieke tot atten uut zicht was of bie d’n één of

d’n aoren ni binnen was hehaen.

’n Zelfde nieuwsgierigheid manifesteerden

z’n eihe an d’aore kant van de straete.

Dae weunden Mao van Jap. Die ao ’n wienkeltje en 

Mao was ruum zo nieuwsgierig as opoe. Die was natuurlek ok a buuten en dan gieng de conversatie as volgt:

Opoe: Ken jie die noe ?

Mao: Ik kenne d ‘r niks van.

Opoe: Wae zouwe die noe ni toe motte ?

Mao: ‘Zou t’absoluut nie wete.

Opoe: ’t Leken me ma raor spul.

Mao: Ja, ‘k docht nog. Je bin goed af ajje die binnen kriegt.

Zo eindigden meestal de alhemêêne beschouwiengen. ’t Is mè hoed dat aol die arhelôôze verbiehangers onwetend waere van de onrust die a ze bie opoe en consorten veroorzaekten.

Mar uuteindeluk bin men toch aollemaele ’n bitje zo ?

Jaap Murre, dialect Tholen